WO II: De bevriedinge

 

De bevriedinge : gesprek met Denise Vanheste

19/01/09

 

Vandaag is mevrouw Denise Vanheste langs gekomen om meer te vertellen over de tweede wereldoorlog . Tijdens de tweede wereldoorlog was mevrouw Denise twaalf jaar . Toen de Canadezen Nieuwpoort kwamen bevrijden, was ze tevreden en gelukkig wat heel begrijpelijk is . Toen Nieuwpoort werd bevrijd gingen de Canadezen naar het markt plein . De mensen gingen ook naar het markt plein om de Canadezen te begroeten. Toen werd de foto genomen. Door fotograaf Lust. De foto die wij nu aan het bestuderen zijn.  Nieuwpoort werd tweemaal bevrijd.  De eerste keer dat Nieuwpoort werd bevrijd duurde niet lang want de Duitsers kwamen terug .

Bardha Reka  6ws

 

Bevrijd, bezet en dan echt bevrijd. Dat moet echt erg zijn om dat mee te maken.

Anaïs Missiaen 5ws

 

Mevrouw Vanheste was twaalf jaar en wou helemaal vooraan staan op de foto en dat was haar gelukt.

De Canadezen waren vriendelijk en gaven sigaretten aan de mannen. Die sigaretten hadden een speciale geur. De jongens gingen er soms eentje vragen.

Verschillende mensen en ook haar moeder scheurden lakens aan stukken, verfden ze zwart, geel rood en een Belgische vlag was gemaakt.

Jan Heinrichs 6ws

 

Mathias Rez: Het geel was niet altijd het geel dat ze verlangden, geen felgeel.

 

“Nieuwpoort  was dus  bevrijd. Er was overal feest. Maar de Duitsers kwamen terug. Je hoorde ze al van ver komen. Ik weet nog  dat mijn moeder een Belgische vlag  had gemaakt en buiten had gehangen. Toen hoorden we schoten. In de verte, nog niet in de straat. We vroegen ons af: en wat met de vlag?  Ik ging rap naar boven en haalde de vlag binnen. Net op tijd want ze waren daar al. Dat is ons geluk geweest.”

Anaïs

 

Mensen sliepen meestal in de kelder, ook mevrouw Denise. Dat deden ze uit schrik voor de bombardementen.

Bardha

 

Anaïs: Soms ging de sirene en dan moest iedereen de kelder in.

 

Ze zaten daar op matrassen. Op een keer kwam er een man met legerschoenen op de koer van Denise.  Iedereen begon te beven van angst. Maar het was de buurman die vroeg: Falère, mag ik in je kelder? (Hij kon de v niet zeggen)

Ashley Hosten (6ws) en Ghilljen Alleyn (5ws)

 

Tijdens de oorlog woonde Denise in de Pelikaanstraat. Over honger hadden ze niet te klagen want ze aten dingen die ze zelf kweekten: een kip, een konijn…

Joyce Monteny 6ws

 

Toen de oorlog begon was Denise acht jaar. De kinderen mochten nog altijd naar school, maar er was een periode van drie maanden dat er geen school was. Het waren niet allemaal gewone lessen, maar je moest leren schuilen.

Liam Verbelen 6ws

 

Eens kwamen drie mensen  aan de deur kloppen om te vragen of ze bij Denise mochten in de kelder slapen. Ze waren naar Frankrijk gevlucht en waren van Frankrijk op weg terug naar Oostende. Ze zeiden dat ze na de oorlog nog goeiendag gingen komen zeggen, maar ze hebben ze nooit meer gezien.

Manon Van Duüren 6ws

 

Bella Pogosian: Denise luisterde stiekem heel stil naar de radio. ’s Avonds mocht er geen licht branden in je huis. De ramen werden bedekt met gordijnen.

 

Ashley Hosten: Denise weet nog dat er huizen waren gebombardeerd in de Ieperstraat. Mevrouw Goderis was bij de doden. Ze was afgelegd maar is weer tot leven gekomen.

 

Mathias: In die tijd was er in de Langestraat een cinema. Bij dat bombardement was er een enorme “oelibroeli” (paniek). De mensen liepen allemaal de cinema uit.

 

Kevin: Nieuwpoort zag er toen verschrikkelijk uit. Je kon niet op de dijk.

 

Liam Verbelen: Op het strand lagen mijnen. In de duinen ook. Ook op zee. Bij grote storm konden die vanzelf ontploffen.

 

Manon: De markt was afgezet met prikkeldraad. De Duitsers hadden hun hoofdkwartier in het college. De lessen gingen toen in andere lokalen door.

 

Manon: Mevrouw Vanheste kent iemand die in het concentratiekamp heeft gezeten omdat hij in het verzet zat. Die mens heeft veel afgezien. Toen hij terugkwam was hij graatmager. Hij woog nog vijfenveertig, vijftig  kilo.

 

Wat het meeste indruk maakte:

 

Axel: Dat er een man terugkeerde uit het concentratiekamp en dat hij nog vijfenveertig, vijftig kilo woog.

 

Bella: Dat er soms mensen kwamen vragen of ze in je kelder mochten schuilen.

 

Nasrin: “Ik heb vlug de vlag naar beneden getrokken, zo waren we gered.”

 

Liam: Dat de mensen het tegen elkaar rondzegden dat de  Canadezen er waren.

 

 

Onze bedenkingen tijdens het gesprek:

 

Liam: Amai, dat ze dat allemaal heeft meegemaakt!

Joyce: Ik dacht aan Gaza. Wat die mevrouw vertelde was een beetje hetzelfde scenario.

Bardha: Ik ben blij dat ik elf jaar geleden ben geboren en niet negenenzestig jaar geleden.

Tomy: Dat de oorlog verschrikkelijk was in Nieuwpoort.

Ashley: ik was blij toen ze vertelde dat ze vluk de vlag naar binnen deed toe de Duitsers in de straat kwamen.

Axel: de mensen die de oorlog hebben meegemaakt, hebben zich sterk gehouden en voor zulke mensen heb ik veel repect.

 



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s